Όταν πέθανε η μητέρα της, η Σιμπεγκουίρε ήταν πολύ λυπημένη. Ο πατέρας της Σιμπεγκουίρε έκανε ότι μπορούσε για να φροντίζει την κόρη του. Σιγά σιγά, έμαθαν πώς να είναι χαρούμενοι πάλι, χωρίς τη μητέρα της Σιμπεγκουίρε. Κάθε πρωί κάθονταν και μιλούσαν για τη νέα μέρα. Κάθε βράδυ έφτιαχναν δείπνο μαζί. Μετά το πλύσιμο των πιάτων, ο πατέρας της Σιμπεγκουίρε τη βοηθούσε με την εργασία του σχολείου.